شما اینجا هستید: احادیث سایت
احادیث سایت
  • الله...تکیه‌گاه همه
    امام حسين(ع): اللّهم أنت ثقتى فى كلّ كرب و رجائى فى كلّ شدّة و أنت فى كل أمرٍ نزل بى ثقة و عُدّة، كم من همّ يضعف عنه الفوأد و تَقِلُّ فيه الحيلة و يخذل فيه الصّديق و يشمت فيه العدوّ، أَنزلته بك و شكوته اليك رغبة منّى إليك عمّن سواك، ففرّجته و كشفته، فأنت ولىّ كلّ نعمةٍ و صاحب كلّ حسنة و منتهى كلّ رغبةٍ.
    خدايا! تو تكيه گاه من هستى در هر گرفتارى و اميد من هستى در هر سختى. تو در هر كارى كه بر من فرود مى‏ آيد، تكيه گاه و وسيله هستى. چقدر غصه‏ ها كه قلب در آن ضعيف و حيله در آن سست مى‏ شود و دوست رها مى‏ كند و دشمن شماتت مى‏ نمايد. من آن را پيش تو نشاندم و با تو شكوى كردم و از غير تو به تو روى آوردم، پس تو آن راباز كردى و شكافتى. تو سرپرست هر نعمت و امكانى، با نهايت هرخواسته و آرزويى.
    اين زمزمه‏ ى صبحگاهى امام حسين(عليه السلام) است كه در پناه او همه‏ ى رنج ‏ها را باز كرده و تمامى گره‏ ها را گشوده است. در حضور او و در پيشگاه او آنچه بر امام حسين (عليه السلام)فرود آيد، ...
  • عبادت خالصانه
    حضرت زهراء(س): مَنْ أصعَدَ إلی اللهِ خالِصَ عِبادَتِهِ، أهبَطَ اللهُ عَزّوَجَلَّ إلَیهِ أفضَلَ مَصلَحَتِهِ.
    کسی که عبادت‌ های خالصانه خود را به سوی خدا فرستد، خداوند متعال، برترین و بهترین تقدیرش را برای او فرو می‌ فرستد. (بحارالأنوار، ج 67، ص 249)
  • دوستی اهل بیت(علیهم السلام)
    قال الحسين(علیه السلام): مَن أحبَّنا كانَ منّا اهل البيت. ألزموا مودتنا اهل البيت فان من لقى اللّه و هو يودّنا دخل فى شفاعتنا.
    هر كس ما را دوست بدارد از ما اهل بيت است. به گردن بگيريد دوستى ما اهل بيت را، چون هر كس خدا را ديدار كند در حاليكه ما را دوست بدارد در شفاعت ما داخل خواهد شد.
    معناى دوست و مودت، از خواستن و حاجت داشتن جداست، گاهى كسى را براى خودت مى‏ خواهى، براى اينكه به تو سودى برساند و تو را به خواسته‏ هايت راه بدهد، گاهى كسى را براى خودش مى‏ خواهى، چون حساب كرده‏ ...
  • سلام!
    قال الحسين(ع): البخيل من بخل بالسّلام. لِلسّلام سبعون حسنة، تسع و ستّون للمبتدى و واحدة للرّاد. أعجز النّاس مَن عجز من الدّعاء و أبخل النّاس من بخل بالسّلام.
    بخيل كسى است كه به سلام بخل بورزد. براى سلام هفتاد خوبى و پاداش هست، شصت‏ ونه تا براى آنكه آغاز مى‏كند و يك خوبى براى كسى كه جواب مى‏ دهد و بخوبى باز مى‏ گرداند. اتوان‏ ترين مردم كسى است كه از دعا ناتوان باشد و بخيل‏ ترين مرد كسى است كه به سلام بخل كند.
    سلام مى ‏تواند عادت باشد، در نتيجه‏ ى اين عادت، به تدريج از باد خود خالى مى‏ شود و جز پوسته ‏اى از آن باقى نمى‏ ماند و مى‏ تواند اعلام وضعيت تو باشد، كه در مقصد و روش و راه، با ...
  • وای بر ستم‌کار
    قال الحسين(ع): اياك و ظلم من لايجد عليك ناصراً الا اللَّه.
    بر حذر باش از ستم‌كردن بر كسى كه بر تو، ياورى جز خدا نمى‏ يابد.
    خطا و گناه در درون انسان و انحراف و تجاوز و فساد در نظام هستى و ظلم و ستم در روابط اجتماعى، عكس العمل و حتى تحقق ‏هايى دارد.
    چون آدمى با تركيب و تقويمى همراه است كه اگر هماهنگ و حساب شده برخورد ...
  • حرم اهل بیت(ع)
    امام صادق(ع): اِنَّ لِلّهِ حَرَماً وَ هُوَ مَکَّةُ، وَ لِرَسُولِهِ وَ هُوَ المَدينَةُ، وَ لِاَميرِالمُؤمِنين حَرَماً وَ هُوَ الکُوفَةُ، وَ لَنا حَرَماً وَ هُوَ قُمُّ وَ سَتُدفَنُ فيها اِمرَأةُ مِن وُلدى تُسَمّى فاطِمَةُ، مَن زارَها وَجَبَت الجَنَّةُ.
    خدا داراى حرمى است که آن مکّه است، و پيامبرش هم حرمى دارد که مدينه است، و اميرمؤمنين هم حرمى دارد که کوفه است. و ما هم داراى حرمى هستيم که قم است و به زودى بانويى از فرزند من آن جا دفن مى شود که نامش فاطمه است. هرکسى او را زيارت کند بهشت بر او واجب مى شود.
  • کار زوری نکن!
    قال الحسين(ع): لاتتكلف ما لاتطيق.
    آنچه را طاقت ندارى به زور بر خود مبند.
    آدمى در مرحله ‏اى توانايى خود را به كار نمى‏ گيرد و بخاطر ضعف انگيزه و يا جهل به آثار و يا دورى از ضرورت‏ ها، خالى و كند مى ‏رود و گاهى با توجه به رقابت‏ ها و يا احساس ضرورت و تنگى ...
  • امان از غیبت!
    قال الحسين(ع): كف عن الغيبة. الغيبة إدام كلاب النار.
    امام حسين(ع) (به كسى كه از ديگرى سخن مى‏ گفت) فرمود: بس كن، غيبت خوراك سگ‏ هاى آتش است.
    غيبت آفت گسترده‏ى مجالس و نقطه ضعف زن و مرد در لحظه‏ هاى فراغت و خودنمايى و شيرين زبانى و وقت كشى از خود و از ديگران است كه مى‏ خواهند شبى را به روز بياورند و يا راهى را نزديك كنند.
    اين ...
  • مرتبه رضا
    امام سجاد(ع): الرِّضا بِمَکْرُوهِ الْقَضاءِ، مِنْ أعْلى دَرَجاتِ الْیَقینِ.
    شادمانى و راضى بودن به سخت ترین مقدّرات الهى از عالى ترین مراتب ایمان و یقین خواهد بود. (مستدرک الوسائل، ج ۲، ص ۴۱۳، ح ۱۶)
  • صبر و حلم
    امام سجاد(ع): ما مِنْ جُرْعَه أَحَبُّ إلى اللّهِ مِنْ جُرْعَتَیْنِ: جُرْعَهُ غَیْظ رَدَّها مُؤْمِنٌ بِحِلْم، أَوْ جُرْعَهُ مُصیبَه رَدَّها مُؤْمِنٌ بِصَبْر.
    نزد خداوند متعال حالتى محبوب تر از یکى از این دو حالت نیست: حالت غضب و غیظى که مؤمن با بردبارى و حلم از آن بگذرد و دیگرى حالت بلا و مصیبتى که مؤمن آن را با شکیبائى و صبر بگذراند. (بحار الأنوار، ج ۷۵، ص ۲۶۱، ح ۶۴)
  • ازدیاد رزق با زیارت حسین(ع)
    امام باقر(ع): مُروا شيعَتَنا بِزِيارَهِ قَبرِ الحُسَينِ بنِ عَلِيٍّ (عليه‏ السلام)؛ فإنَّ إتيانَهُ يَزيدُ في الرِّزقِ ، ويَمُدُّ في العُمرِ ، و يَدفَعُ مَدافِعَ السُّوءِ.
    شيعيان ما را به زيارت قبر حسين بن على (عليه‏ السلام) فرمان دهيد ؛ زيرا زيارت آن ، روزى را زياد مى‏ كند ، عمر را دراز مى‏ گرداند و بديها را دور مى‏ سازد. (بحار الأنوار/ 101 / 4 / 12)
  • پاداش شاعری برای حسین(ع)
    امام صادق(ع): مَن أنشَدَ في الحُسَينِ عليه‏السلام بَيتا مِن شِعرٍ فبَكى وأبكى عَشرَةً فَلَهُ ولَهُمُ الجَنَّهُ.
    هر كس درباره حسين (عليه‏ السلام) بيتى شعر بسرايد و خود بگريد و ده نفر را بگرياند ، براى او و آن ده نفر بهشت باشد. (ثواب الأعمال/ 110 / 3)
  • عظمت زیارت حسین(ع)
    امام صادق(ع): ليس نبى فى السموات والارض و الا يسألون الله تبارك و تعالى ان يوذن لهم فى زياره الحسين (عليه السلام) ففوج ينزل و فوج يعرج.
    هيچ پيامبرى در آسمان‌ها و زمين نيست مگر اين كه می خواهند خداوند متعال به آنان رخصت دهد تا به زيارت امام حسين (عليه السلام) مشرف شوند، چنين است كه گروهى به كربلا فرود آيند و گروهى از آنجا عروج كنند. (مستدرك الوسائل، ج 10، ص 244)
  • پاداش گریه بر حسین(ع)
    امام سجّاد(ع): أيُّما مُؤمِنٍ دَمِعَت عَيناهُ لِقَتلِ الحُسَينِ عليه‏ السلام حَتّى تَسيلَ عَلى خَدِّهِ ، بَوَّأهُ اللّه‏ُ بِها في الجَنّةِ غُرَفا يَسكُنُها أحقابا.
    هر مؤمنى كـه چشمانش براى كشته شدن حسين (عليه‏ السلام) گريان شود به طورى كه اشك بر گونه‏ هايش سرازير گردد ، خداوند به سبب آن ، او را در غرفه‏ هاى بهشتى جاى دهد كه روزگاران درازى را در آنها به سر برد. (ثواب الأعمال/ 108 / 1)
  • برادری
    امام حسين(ع): الاخوان أربعةٌ: فأخٌ لَك و له و أخٌ لك و أَخٌ عليك و أخ لا لك و لا له، فسئل عن معنى ذلك، فقال عليه السلام الأخ الّذى هو لك و له فهو الأخ الّذى يطلب باخائه بقاء الاخاء و لايطلب باخائه موت الاخاء فهذا لك و له لانه اذا تم الاخاءِ طابت حياتهما جميعاً و اذا دخل الاخاء فى حال التناقض بطل جميعاً. و الأخ الّذى هو لك فهو الأخ الّذى قد خرج بنفسه عن حال الطمع الى حال الرّغبة فلم يطمع فى الدّنيا إذا رغب فى الإخاء فهذا موفرٌ عليك بكليته. و الأخ الذى هو عليك فهو الأخ الّذى يتربّص بك الدّوائر و يغشى السّرائر و يكذب عليك بين العشائر و ينظر فى وجهك نظر الحاسد فعليه لعنة الواحد. و الأخ الّذى لا لك و لا له فهو الّذى قد ملأهُ اللَّه حمقاً فأبعده سحقاً فتراه يؤثر نفسه عليك و يطلب شحّاً ما لديك.
    برادران چهار دسته هستند، يك برادر براى تو و براى خود و ديگرى برادرى براى تو و سوّمى برادرى عليه و بر تو، چهارمى برادرى نه براى تو و نه بر تو. برادر اول كه براى تو و براى خودش اقدام مى‏ كند، با برادرى ادامه‏ ى برادرى را مى‏ خواهد و نابودى آن را نمى‏ طلبد سپس به دو طرف به خود و به تو فكر مى‏ كند و براى اين هردو اقدام مى‏ نمايد، چون هنگامى كه برادرى به تماميت مى‏رسد، ناچار زندگى و ادامه‏ ى هر دو طرف مطلوب مى‏ شود. طُلِبَتْ‏ حيوتهما و هنگاميكه برادرى به بن‏ بست و تناقض مى‏ رسد و منفعت يكى باديگرى در تعارض باشد، هردو طرف محو و نابود مى‏ گردد. برادر دوم كه او براى تو هست، او برادرى است كه خودش را از فضاى طمع بيرون آورده و به حال رغبت و عشق كشانده است، پس اگر به برادرى رغبت داشته باشد، در آن طمعى ندارد، پس او با تمامى وجودش بر تو روى آورده و تو را به زيادى و سرشارى رسانده است، فهو موّفر عليك بكلّيته. برادر سوم كه برتو بود، برادرى است كه منتظر گرفتارى توست و نهفته‏ ى خود را مى‏ پوشاند و در ميان بستگان برتو دروغ مى‏ بندد و در روبروى تو باحسادت به تو نگاه مى‏ كند، پس نفرين و لعنت واحد يكتا بر او احاطه دارد. برادر چهارم كه نه براى تو و نه براى خودش كار نمى‏ كند، پس خداوند او را از حماقت سرشار ساخته و او را دور ساخته چه دور ساختنى، مى‏بينى كه او خودش را بر تو مقدم مى‏ دارد و از طمع آنچه كه در نزد تو هست، طلب مى‏ كند و مى‏ خواهد.
    در اين روايت حضرت به اخوّت و دوستى‏ هايى كه در دنياى واقعى و در روابط اجتماعى وجود دارد، توجه مى‏ نمايند و دو نوع از اين اخوّت‏ها و دوستى‏ ها را مى‏ پسندند، يكى دوست و برادرى كه هم ...
  • ماه رمضان
    قال رسول الله(ص): هذا شَهرُ رَمضان مَن صامَ نَهارَه و قامَ وِرداً مِن لَيلِهِ و عَفَّ بَطنَه و فَرجَهُ و كَفَّ لِسانَه خَرَجَ مِن ذُنُوبِهِ كَخُرُوجِهِ مِن الشَهرِ. فقال جابر بن عبد الله الانصاری: يا رسول الله ما أحسن هذا الحديث! فقال رسول الله (صلى الله عليه وآله): يا جابر ! و ما أَشَدَّ هذِهِ الشُرُوط!
    این ماه رمضان است؛ هر کس روزش را روزه دارد و برخی از شبش را به عبادت برخیزد و شکم و دامانش را از حرام نگاه دارد و زبانش را بازدارد، همان گونه که از ماه رمضان خارج می شود، از گناهانش خارج می شود. جابر عبدالله انصاری عرض کرد: ای رسول خدا، چه حدیث خوبی! و پیامبر فرمود: ای جابر، و چه شرایط سختی! (الکافی، ج4، ص87)
    روزه، خودنگه داریست! خود نگه داری از آنچه خداوند بر ما منع کرده است. و ماه رمضان فرصتی برای بازگشت است، بازگشت به خداوند و خواسته های او، اگر کسی یک ماه خود نگاه دارد و پارسایی پیشه کند و پرهیزگاری کند، ...
  • روزه و روزه دار
    قال علي(ع): نَومُ الصائِمِ عِبادَةٌ، و صَمتُهُ تَسبيحٌ، و دُعاؤُهُ مُستَجابٌ، و عَمَلُهُ مُضاعَفٌ، إِنَّ لِلصّائِمِ عِندَ إِفطارِهِ دَعوَةٌ لاتُرَدّ.
    خواب شخص روزه دار عبادت، و سکوت او تسبیح و دعایش مستجاب، و کردار دوچندان است. همانا روزه دار به هنگام افطار دعایی دارد که ردّ نمی شود.
  • روزه داری در گرمای تابستان
    قال الصادق(ع): مَن صامَ لِلهِ يَوماً في شِدَةِ الحَرِّ فَأَصابَهُ ظَمَأٌ وَكَّلَ اللهُ عَزَّوجَلَّ بِهِ أَلفَ مَلَكٍ يَمسَحُونَ وَجهَهُ و يُبَشِّرُونَه حتّى إِذا أَفطَرَ قال اللهُ عَزَّوجَلَّ: ما أَطيَبَ ريحَكَ و رُوحَكَ، مَلائِكَتي أَشهِدُوا أَنّي قَدغَفَرتُ لَه.
    هر کس روزی را در گرمای شدید برای خدا روزه گیرد و تشنگی وی را فراگیرد، خداوند هزار فرشته را گمارد تا چهره وی را مسح کنند و وی را بشارت دهند، تا آن گاه که افطار کند، خداوند فرماید: بوی و روان تو چه خوش است! فرشتگانم گواه باشید که بی گمان من وی را آمرزیدم. (الکافی، ج4، ص94)
  • روزه ماه رمضان و هفت ویژگی
    قال رسول الله(ص): ما مِن مُؤمِنٍ يَصُومُ يَومَاً مِن شَهرِ رَمَضان حاسِباً مُحتَسِباً اِلّا اَوجَبَ اللّهُ تَعالى لَه سَبعَ خِصالٍ، اَوَّلُها يَذُوبُ الحَرامَ مِن جَسَدِهِ، و الثانيةُ يَتَقَرَّبُ اِلى رَحمَةِ اللّهِ تَعالى، و الثالِثَةُ يُكَفِّرُ خَطيئَتَهُ، و الرابِعَةُ يُهَوِّنُ عَليهِ سَكَراتَ المَوتِ، و الخامِسَةُ آمَنَهُ اللّهُ مِن الجُوعِ و العَطَشِ يَومَ القيامَةِ، و السادِسَةُ بِرءَاةٌ مِن النّارٌ، و السابِعَةُ اَطعَمَهُ اللّهُ مِن طَيِّباتِ الجَنَّةِ.
    هیچ مومنی روزی از ماه رمضان را برای خدا روزه نمی گیرد، مگر آنکه خداوند هفت ویژگی برای وی قرار می دهد: اول آنکه آنچه از خوراک حرام بر بدن وی روییده، از میان می رود، و دوم آنکه به رحمت خداوند نزدیک می شود، و سوم آنکه کفاره گناهانش می شود، چهارم آنکه سکرات مرگ بر او آسان می شود، پنجم آنکه خداوند به روز قیامت او را از گرسنگی و تشنگی در امان دارد، ششم دوری از آتش دوزخ و هفتم آنکه خداوند وی را از نیکوخوراکی های بهشت بهره مند سازد. (مستدرک الوسائل، ج7، ص290)
  • ذلالت درون!
    قال الصادق(ع): ما مِن رَجِلٍ تَكَبَّرَ أَو تَجَبَّرَ إِلّا لِذِلَّةٍ وَجَدَها في نَفسِهِ.
    هیچ کسی تکبّر نمی کند یا سرکشی نمی نماید، مگر آنکه در خویش خواری و پستی می بیند.
    آن کس که بزرگ است و دریا دل، او که ارزش ها و نیکی ها بسیار اندوخته، مردی که به شجاعت و دانش و خردمندی آراسته باشد و بانویی که به عفت و پیراستگی زینت یابد؛ دیگر چه نیازی دارد که خود را بزرگ نشان دهد و تکبر ...